Candlelight

candlelight1.jpgHet zal een week of 2 geleden zijn dat ik nietsvermoedend in de tram zat en plots een anders-dan-anders-omroepstem hoorde. Ik kreeg meteen de neiging om propjes papier naar de trambestuurder te gooien, omdat de stem me erg aan Holle Bolle Gijs deed denken. Een associatie die meer mensen in Amsterdam hadden, gezien de reacties op Twitter. Het bleek dat de man aan wie de stem toebehoort, wilde klinken als Jan van Veen van Candlelight.  Jan van Veen is een meneer die vroeger op de publieke radio in de nachtelijke uurtjes gedichten van lezers zat voor te lezen. (en dat nog steeds doet)

De meneer van het GVB klinkt niet als Jan van Veen, bovendien mist er een essentieel onderdeel van het Jan-zijn in de tram, namelijk het voorlezen van een gedicht. Hoe geweldig zou het zijn als je, naast de naam van de halte, getrakteerd wordt op een bijpassend gedicht. Ik doe alvast een voorzetje.

DAM
Alle duiven op de Dam
Schijten rustig in het rond
Ik douw ze allemaal onder de tram
Terstond

UILENSTEDE
Daar stond je dan
In de miezerende regen
Met die eeuwig uilige blik in je ogen
Ik heb je nog nooit gemogen

ONDERUIT
Ik ging onderuit, ben ondersteboven
Voel me onderdanig en onderdrukt
Onderga mijn onderbewustzijn
In een onderbroek

LEIDSEPLEIN
Dronken zijn is niet erg
Zolang je maar met mij naar huis gaat
Maar je staat daar uitgebreid te vozen
Met een vadsige Kroaat
Takkewijf

Lijkt me een hele verbetering voor het openbaar vervoer in Amsterdam en dan laten inspreken door de echte Jan van Veen. Het moet natuurlijk wel een beetje romantisch klinken, anders blijft het een Efteling-ervaring.

Stemacteren

Een kille winteravond in januari. Samen met vriend Durfal zit ik het leven door te nemen in de kroeg. Hij heeft al veel dingen gedaan in zijn leven en vindt dat ik ook maar eens acteerlessen moet nemen. Een belachelijk idee natuurlijk. Dat meneer Durfal zich met veel enthousiasme op de meest gekke bezigheden stort, betekent niet dat deze extraverte introvert haar comfortzone wenst te verlaten. Maar goed, toen er kort na ons gesprek een advertentie voorbijkwam voor een workshop stemacteren, heb ik niet lang geaarzeld en me opgegeven. Doe ik toch nog iets met acteren, zonder dat ik daarvoor een podium moet betreden. Om het verhaal kort te houden: na de workshop geeft Marita zich in vlaag van verstandsverbijstering op voor de basiscursus.

En zo kwam het, dat ik mij de afgelopen week in de wondere wereld van het stemacteren heb begeven. Wat een prachtig en veelomvattend vak, maar ook ongelooflijk moeilijk om onder de knie te krijgen. Als Groningse blijk ik te bezitten over de welbekende ‘natte t’, met als gevolg dat ik de hele maandagavond heb geprobeerd om de zin ‘Tou nou Tammo’ zonder consumptie uit te spreken. Ik wil mijn oprechte excuses aanbieden aan iedereen die ik de afgelopen jaren heb onder gespuugd bij het uitspreken van de t. Ik snap nu waarom mensen in hun gezicht te wrijven tijdens een gesprek met mij. Sorry.
Verder moet ik de r proberen uit te spreken met mijn huig (hoe doe je dat in vredesnaam?!) en is de ij het grootste struikelblok. Voor de juiste uitspraak moet ik mijn kaak laten vallen en dat lukt maar matig. Zeker als ik een boodschap met een lach moet verkondigen. Mondhoeken omhoog, kaak naar beneden. Ga voor de spiegel staan, probeer het zelf en constateer dat dat er volledig belachelijk uitziet.

Verder heb ik de neiging om klinkers wat langer te laten klinken dan strikt noodzakelijk. Gelegen wordt bij mij gelééégen, bijvoorbeeld. Niet heel handig als je het nieuws moet voorlezen of bij het inspreken van een luisterboek. Ging er dan helemaal niets goed? Natuurlijk wel. Als het gek mag, gaat het best lekker. Ik red me prima als er gekke stemmetjes gedaan moeten worden of als ik hysterisch blij mag krijsen in een commercial, maar dan houdt het wel op. Hoewel ik ook een hele sexy stem kan opzetten, maar daar verkoop je geen luiers of diepvriesspruitjes mee. En zo’n stem is ook niet geschikt voor het oplezen van de files.

Ik mag meedoen aan de vervolgopleiding, wat natuurlijk fijn is om te horen. Maar dat wordt een fikse tijdsinvestering, zeker om mijn accent weg te poetsen. Tijd die ik domweg niet heb, even afgezien van het feit dat ik zelf vind dat ik niet over voldoende talent beschik om van dit vak een succes te maken. Ik heb het voorrecht gehad om deze week door te brengen met mensen die dát talent wel hebben en die ik een hele mooie toekomst in het vak toewens.

Ik heb deze week veel geleerd, genoten en vooral ook gelachen. Ik weet nu hoe ik mijn stem op verschillende manieren kan gebruiken en waar mijn valkuilen zich bevinden. De fijnste feedback die ik deze week heb ontvangen: ‘Jij hebt volgens mij niet zo veel moeite met uit je comfortzone stappen.’ O jawel, maar dat heeft alles te maken met een gevoel van veiligheid. Die geweldige mensen met wie ik in de cursusgroep zat, hebben het voor mij gemakkelijk gemaakt om mijn grenzen te verleggen. Grenzen die ik lang niet bij iedereen ‘overschrijd’. Anderen hoeven mij dus niet te vragen om gekke of sexy stemmetjes te gaan doen. Doe maar lekker zelf, ik vertik het. Ik ga me richten op een volgend comfortzone-overschrijdende activiteit: dansen op een tafel. Zet de flessen wijn alvast maar klaar.

Meer informatie over stemacteren? Zie http://voiceovercollege.nl/