Treinleed

Ik heb een nieuwe hel op aarde ontdekt en die heet Kampen Zuid. Station Kampen Zuid welteverstaan. Kampen zelf is een pittoresk Hanzestadje, niets mis mee. ‘Maar Marita, wat doe je dan ook in Kampen Zuid?’ Dat was niet mijn keuze, maar die van de NS. Het zat weer eens niet mee op het spoor. Gisteravond strandde ik al in Den Haag, maar dat was niet erg. Vriend was thuis en beschikbaar voor een goed gesprek en een glas wijn, dan kom je de avond wel door. Maar vanavond was verschrikkelijk. Kijk, het kan natuurlijk gebeuren dat Zwolle getroffen wordt door een stroomstoring en dat je vlak voor de IJssel tot stilstand komt. Maar dat er dan iemand bedenkt om de trein terug te laten rijden naar Kampen Zuid om daar mensen op het perron te dumpen, daar kan ik met mijn verstand niet bij. Want er is niets te beleven op dat station. Het ligt in de rimboe, het is er koud en tochtig en er is geen kiosk of winkel te bekennen. De eerstvolgende streekbus die je richting Zwolle zou kunnen brengen, vertrekt om 06.59 uur. Daar zit je niet op te wachten als je om 20.20 uur op dat perron staat te blauwbekken. De NS had zelf nog geen bussen ingezet, dus ik zag de bui al hangen. ‘We zetten daar waar mogelijk bussen in.’ Ergens heb ik dan het gevoel dat Kampen Zuid niet onder ‘daar waar mogelijk’ valt.
Gelukkig ging de trein terug naar Lelystad en het leek mij verstandig om in te stappen. In Lelystad stond de trein richting Den Haag braaf op mij te wachten, ik werd letterlijk met open armen ontvangen door vier conducteurs. Op de terugreis naar Amsterdam zat ik te denken aan die arme mensen op het perron in Kampen Zuid. Nu waren het voornamelijk Friezen en die zijn te allen tijde voorbereid op Elfstedentochtweer, maar ik zag het al helemaal voor me. ‘Op vrijdagochtend 26 januari werden tientallen Friezen bevroren op station Kampen Zuid aangetroffen. Uit onderzoek is gebleken dat het busbedrijf dat door de NS was ingezet, Kampen Zuid niet in navigatie had opgenomen. De Diep-Friezen zijn ter ontdooiing aangeboden aan zonnebankcentrum ‘Als Het Niet Broent Dan Broeit Het Wel’ in Kampen.’

Hoe dan ook, drie uur na vertrek uit Amsterdam was ik weer terug in Amsterdam. Morgenochtend gaan we een nieuwe poging doen om Groningen te bereiken.

K-week

Het was deze week een echte K-week, in meerdere opzichten. Tijd voor een weekoverzicht!

Zondag 10 december
Op tijd naar Amsterdam, want volgens de weermensen zou het heftig gaan sneeuwen. De ene helft van Nederland denkt dan dat het wel mee zal vallen, bij de andere helft slaat de paniek toe. Ik word alleen maar sikkeneurig; de weergoden weten heel goed dat ik niet van sneeuw houd, maar gooien die zooi toch gewoon naar beneden. Kortom, Marita is om 1 uur ’s middags in Amsterdam, wandelt in 10 minuten naar haar kamer en ziet er bij aankomst uit als een minivariant van de Yeti (het beest, niet de auto). K..weer, vreselijk. Na een grote mok warme chocolademelk gaat het wel weer een beetje. Een klein beetje maar, want maandag is in aantocht.

yeti1

Yeti

Maandag 11 december
Er ligt sneeuw, er rijdt een tram en ik ben op tijd op m’n werk. So far so good. Echter, het weer wordt nog meer K.. dan gisteren. Rond het middaguur raadt de werkgever (een deel van?) het personeel aan om het pand te verlaten. Nu sneeuwt het buiten, dus ik blijf liever binnen. Om half 5 verlaat ik kantoor, waarin nog een enkele collega ronddwaalt. De tram rijdt gelukkig nog, de rest van het openbaar vervoer ligt dan al plat.

Dinsdag 12 december
Glibberend naar de tramhalte. De eerste tram heeft vertraging, zit bij aankomst stampvol en ik besluit op de volgende tram te wachten. De tweede tram is ook wat aan de late kant, maar zit nog voller dan de eerste. Ik zie de derde tram al aankomen, dus ik besluit als enige om me niet in die tweede tram te proppen. Zeker niet als ik zie dat de lichten uitgaan in de tram en de trambestuurder moeite heeft om de boel weer op te starten. Enfin, tram twee verlaat de halte, tram drie rijdt binnen en ik stap in een bijna lege tram. We rijden lekker, maar na drie haltes blijven we opeens stilstaan. Blijkt dat tram twee de geest heeft gegeven en die moet eerst worden weggesleept voordat we verder kunnen. Twintig minuten later rijden we weer en ben ik een uur later op het werk dan gepland. K.. openbaar vervoer!

Woensdag 13 december
Ik sta al vroeg op het station omdat ik om 9 uur een afspraak in Den Haag heb. Uit voorzorg neem ik een eerdere trein en dat is maar goed ook, want deze trein heeft al 20 minuten vertraging. Best wel K.., maar ik ben op tijd in Den Haag en stap in de tram. Kom aan op plaats van bestemming, moet nog even schuilen in het tramhokje omdat het hoost, en dan gaat de afspraak niet door vanwege onvoorziene omstandigheden. K.. dus, maar kan gebeuren. Dan maar weer terug richting centrum, om onderweg nog een korte koffiebreak te houden bij vriend K. Hij geeft me een thermosmok koffie mee voor onderweg, de schat. De mok wordt ingepakt in een plastic zakje en een papieren zakdoekje, omdat het ding de neiging heeft om te lekken en ik moet de mok rechtop houden in de boodschappentas. Dat is prima gelukt, totdat ik in de trein stap en de tas neerzet op het bankje. Mok leeg, tas en bankje vol met koffie. Met een rondslingerde Metro en papieren zakdoekjes dep ik het bankje en de vloer schoon. Feest, echt.

koffie1

Koffie en een nieuw treinstel

Donderdag 14 december
Kerstpakket, Kunst en Kerstborrel. Het kerstpakket heb ik gedoneerd aan de voedselbank, simpel. Tijdens de lunchpauze komen de kunstenaars van Outsider Art vertellen over hun werk dat bij ons in de hal wordt tentoongesteld. De kunstenaars zijn mensen met een beperking en maken werkelijk prachtige kunst. https://www.outsiderartmuseum.nl/nl/ (in de Hermitage Amsterdam)
’s Avonds is er de miwibo, de midwinterborrel. Dat is een soort kerstborrel, maar dan met een geselecteerd gezelschap van leuke mensen. Gezellig!

Vrijdag 15 december
De vrijdag begint best oké, eigenlijk. Wasje draaien, vuinisje wegbrengen, koffietje drinken en naar het stationnetje om een treintje naar Groningen te pakken. Thuis moet ik nog even naar de apotheek, maar kom erachter dat de hele buurt is omgetoverd tot een hindernissenbaan. Weg- of bouwwerkzaamheden en bejaarden van wie het rijbewijs al in de Tachtigjarige Oorlog had moeten worden ingetrokken. De apotheek bevindt zich tegenwoordig in een verzorgingstehuis dat in het bezit is van ‘sluisdeuren’. Dan gaat de tweede deur pas automatisch open als de eerste automatisch wordt gesloten. Dat werkt heel goed, zolang niemand zijn busje vlak voor deur één neerzet, om bejaarden uit te laden. Dan gaat deur twee niet open. Heb een kwartier gevangen gezeten tussen twee deuren, fantastisch. K..-personenvervoer.

Iemand anders nog iets leuks meegemaakt, de afgelopen week?

Treinleven

Ik zal het maar eerlijk toegeven, ik vind het reizen met de trein helemaal niet erg. Oké, de reis gaat niet altijd zonder vertragingen, maar je maakt genoeg mee onderweg. Dus vind ik het tijd worden dat ik jullie ga vertellen over de verbazingwekkende, irriterende, ontroerende en al dan niet grappige belevenissen in het treinleven.

  • De trein staat op het punt te vertrekken en dan zijn er van die mensen die langs de trein blijven rennen omdat het blijkbaar te lastig is om bij de eerste de beste openstaande deur naar binnen te springen. Belachelijk!
  • De trein is best vol, maar er zijn voldoende zitplekken beschikbaar. En dan zijn er van die mensen die dan door de treincoupés blijven stampen, op zoek naar een plekje waar ze alleen kunnen zitten. Vervolgens komen ze na een kwartier terug sjokken, om dan toch maar naast iemand anders te gaan zitten. Al zuchtend en steunend, alsof de wereld vergaat. Plof toch verdorie gewoon meteen ergens neer! Denk je dan dat je alles hebt gehad, dan heb je van die pipo’s die bij iedere stop van plaats verwisselen. Om vervolgens geïrriteerd te gaan zitten kijken als iemand de euvele moed heeft om naast hem (of haar) plaats te nemen.
  • Mensen die slapen in de trein. Lijkt me heel fijn als je dat kan, maar het ziet er meestal niet erg charmant uit. Mond open, kwijl dat over de wangen loopt, bungelend hoofd en als het meezit gaat persoon in kwestie ernstig snurken. Als de slaper pech heeft, zit er iemand in de trein die er een foto of filmpje van maakt. Doet het altijd goed op YouTube, Twitter en Facebook.
  • Stinkende mensen. Bijvoorbeeld vrouwen die zich rijkelijk hebben besprenkeld met een zwaar parfum. Echt, ik mis soms de fris ruikende vrouw in de trein.
    Of je hebt van die morsige mannen die ruiken alsof ze hun ‘innerlijke hond’ hebben losgelaten. Oftewel, ze stinken naar een hond die heerlijk in het gras door de poep heeft gerold. Als het meezit, rookt de man ook nog eens zware shag voor de intense geurbelevenis. Jippie.
  • Eten in de trein. Bammetjes met kaas is niet erg, maar patat, pasta, salami, maaltijdsalades, chips, cashewnoten etc. stinken. Of maken veel lawaai. Hoe dan ook, als je trek hebt of zelf net hebt gegeten, zit je niet te wachten op de geur van andermans voedsel. En extreem geknaag op rauwkost en noten irriteert mij sowieso mateloos.
  • Defecte toiletten in de trein. Ook al wil je liever niet naar het toilet onderweg, het is geen fijn idee als je van tevoren weet dat je niet de mogelijkheid hebt om gebruik te maken van de WC. Al was het onlangs heel schattig dat een conducteur in Zwolle om die reden een extra toiletstop had ingelast en met een groepje reizigers met hoge nood op zoek ging naar het toilet op het station. Leverde weliswaar een kwartier vertraging op, maar toch.
  • De omroep-skills van de conducteur. Soms zijn ze niet te verstaan, soms schreeuwen ze, soms zijn ze net iets te blij en soms met het verkeerde been uit bed gestapt. Topper vind ik nog altijd de conducteur die bij het binnenrijden van Groningen meldde: ‘Bij vertrek uit Den Haag zei ik dat deze trein richting Groningen zou gaan. Met blijdschap kan ik nu melden dat wij inderdaad in Groningen zijn aanbeland.’ Of: ‘Denk bij het verlaten van de trein aan het meenemen van uw eigendommen. En de persoon met wie u op reis bent.’ Minder enthousiast werd ik van de man die het had over perronnetjes en eigendommetjes. Wij zijn geen kleuters.
  • Over de stiltecoupé heb ik al eerder iets geschreven en ik herhaal het nog eens: wil je rustig reizen, ga dan vooral niet in de stiltecoupé zitten.
  • Heel irritant zijn de momenten dat de NS in de spits plots besluit om een treinstel af te koppelen en dat je dan op het laatste moment je bezittingen bij elkaar moet graaien, om met honderden andere mensen een sprintje te moeten trekken langs de trein. Vervolgens kom je terecht in het overvolle treinstel dat wél naar de eindbestemming doorreist en moet je al klauterend over vermoeide medemensen die de hoop al hebben opgegeven en zijn neergestort in de gangpaden, op zoek naar een zitplek. Die er dan nog best zijn, als je tenminste iemand vriendelijk vraagt zijn bagage van de stoel te verwijderen.
  • De klanttevredenheidsonderzoeken van de NS. Ik krijg altijd een uitnodiging om iets in te vullen op de momenten dat de reis perfect is verlopen. Ik vermoed dat de NS heel goed weet wanneer een trein niet gaat uitvallen. Zo mocht ik mijn reis tussen Den Bosch en Nijmegen in het boemeltje uit Deurne wél beoordelen, maar niet het moment dat ik stond te blauwbekken in Utrecht en geconfronteerd werd met een trein richting Schiphol die zomaar niet ging.
  • Bellende mensen. Moet ik nu echt getuige zijn van privégesprekken? Of erger, van zakelijke gesprekken? Kan het echt, echt, echt niet wachten? Volgens mij wel, want 9 van de 10 keer is het geneuzel. Ga een boek lezen of maak gebruik van de wifi om mobiel te internetten. Hoewel, de wifi in de trein is meestal ruk. Gebruik de WhatsApp en val mij niet lastig met geblaat in het kwadraat.
  • Verliefde stelletjes. Soms vreselijk schattig, als er sprake is van voorzichtige aanrakingen en lief naar elkaar lachen. Maar zodra er uitgebreid speeksel wordt uitgewisseld,er dwalende handen aan te pas komen en kledingstukken plots verdwijnen, wordt het een gênante vertoning. Gratis porno, dat dan wel weer.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar vooralsnog lijkt mij dit voldoende leesvoer voor in het weekend. Wordt ongetwijfeld vervolgd…..

 

Vertraging

trein1.jpgHet is elke zondag weer een verrassing, kan ik rechtstreeks van Groningen naar Amsterdam Zuid met de trein? Of mag ik weer het hele land doorreizen van de NS, eventueel aangevuld met een bus- of metrotripje? Zodra het woord ‘bus’ in de app verschijnt, blijf ik gewoon in Groningen. Het gedoe van het slepen van bagage naar een station, in de trein, uit de trein, op zoek naar de bus, in de bus, uit de bus, op zoek naar het juiste perron, in de trein, uit de trein; ik heb daar zo geen zin in.

Dit weekend viel het reizen enigszins mee, ik kon rechtstreeks naar Amsterdam Bijlmer en daarna verder met de metro. En dan is het maandag en ga je ervan uit dat de treinen weer normaal rijden. Helaas. Ik stond op het perron van Zuid te wachten op de trein richting Heerlen en zag op de borden al de nodige vertragingen verschijnen. Mijn trein kwam gelukkig op tijd, maar ging niet verder dan Den Bosch vanwege een elektrische storing. Nu moest ik daar toevallig ook heen, maar ik was blij dat vriendin M. niet meer in de buurt van Eindhoven woonde. In Den Bosch ontstond de nodige chaos op het station door onrustig ronddravend volk, want er ging misschien wel of misschien niet een trein naar Eindhoven. Misschien van spoor 4 of anders van spoor 6. Op spoor 6 geen enkele teken van leven te bekennen en de trein op spoor 4 ging naar Alkmaar. Dat is toch een heel andere kant op.

Maar als je dan toch ergens in Brabant moet stranden, dan is Den Bosch de beste plek. Want daar hebben ze Jan de Groot en dat is dé bakker van de echte Bossche bollen. Bijpraten met een oude vriendin gaat heel goed samen met het nuttigen van zo’n overheerlijke caloriebom.
De terugreis naar Amsterdam verliep rustig, maar er was nog steeds sprake van de nodige verstoringen in het treinverkeer. Seinstoringen, elektrische storingen, rijp op de bovenleidingen, overwegstoring, onvoldoende materieel en een aanrijding met een persoon. Dat laatste is natuurlijk heel akelig en niet te voorkomen. Maar de rest?
Morgen ga ik met de trein naar Nijmegen en Roermond, en verder ga ik deze week nog naar Utrecht en Groningen. De trein is best wel fijn, maar dan graag zonder vertraging.
Waar zouden we zijn zonder de trein? Nou gewoon, thuis.

Huishoudbeurs

Het feest is weer losgebarsten, de Huishoudbeurs. De beurs aller beurzen, hoewel de RAI het liever anders noemt: ‘Het is geen beurs, geen netwerkevent, geen congres, maar een combinatie van alle drie.’ Bullshit, geen enkele trolley-boodschappentas-minnende vrouw zal orgastische gevoelens krijgen van netwerkevents en congressen. Het is gewoon een beurs waar met name vrouwen zich uitleven op het scoren van nutteloze hebbedingetjes. Of het volgen van workshops hoelahoepen en pannenkoeken flippen. Niet noodzakelijkerwijs gelijktijdig, hoewel dat machtig interessant kan zijn.
In ieder geval, ik moet er niets van hebben en ik ben ‘ervaringsdeskundige’. Jaren geleden vonden vriendin B. en ik het een goed plan om eens de Huishoudbeurs te bezoeken. Wij zijn immers vrouwen en alle vrouwen vinden die beurs leuk, dus wij ook. Het uitje was geen succes, wij twintigers begrepen helemaal niets van al die vrouwen die zich als hyena’s stortten op onschuldige dames die gratis theezakjes aan het uitdelen waren. We hadden beter moeten weten, maar een jaar of 10 later vonden we dat de beurs een nieuwe kans verdiende. Inmiddels dertigers en toch ook echt vrouwen dus er moest wel iets mis met ons zijn, wilden wij de huishoudbeurs niet leuk vinden. Ik zie ons nog de RAI binnenstappen, wij overzagen het slagveld en keken elkaar met afgrijzen aan. ‘Ik zie het al’ zei B., ‘dit doen we in een half uurtje. Klokjes gelijkzetten! Maar nu eerst koffie!’ Na de koffie en een zeer snelle sprint door de zalen, stond wij een half uurtje later buiten de RAI. Het centrum van Amsterdam lokte. Helaas zaten we op de terugreis naar Groningen in een trein met honderden zwaar beladen dames. Een coupé verderop zat een groepje vrouwen dat enthousiast de nieuwe aanwinsten aan elkaar liet zien. B. en ik hebben de hele reis, tot groot plezier van onze coupégenoten, gezorgd voor een passende beeldvorming en ondertiteling. Een kleine impressie:

Vrouw – Kiek ‘ns Harry, wat ik gekocht heb. Hartstikke handig apparaat. Je kan er uien, peren, bloemkolen en konijnen mee snijden. En als je ‘m omdraait, kan je de ramen lappen. Mooi hè?
Harry – Mens, wat mot je met dat ding. Je hebt de kast al vol met van die zooi. Die zelfstrijkende snelkookpan van vorig jaar heb je ook nog nooit gebruikt.
Vrouw, onverstoorbaar – En kiek, ook een nieuw sjaaltje.
Harry – Jezus mens, je hebt al 1000 sjaaltjes!
Vrouw – Niet zo overdrijven Harry, het zijn er maar 56 en deze kleur had ik nog niet.

Zo werd het toch nog gezellig in de trein.