Spijbelen

Ik heb maandag gespijbeld. Niet echt natuurlijk, ik heb braaf verlof opgenomen, maar het voelde toch een beetje als spijbelen. Sinds ik in Den Haag woon, heb ik een permanent vakantiegevoel en als het een bijzonder warme dag wordt, heb ik geen zin om mijzelf op te sluiten in een kantoor. Ook al word ik daarvoor betaald. Met vele fijne terrasjes en restaurants, rustige pleinen, musea en heel veel groen in de buurt én de zee op steenworp afstand, zijn er leukere dingen om te doen dan werken.

Maandag was het dus buiten warm, mijn appartement warmer en ik had behoefte aan verkoeling. Nu vind ik de zee geweldig, maar ik houd er niet van om als een aangespoelde potvis op een handdoekje op het strand te gaan liggen. Tussen al die andere aangespoelde potvissen. Het is te warm, te druk en al dat zand dat zich verzamelt in je bilnaad, nee, niet mijn ding. Dan liever naar een park of een bos. Omdat ik ‘Scheveningse Bosjes’ obscuur vind klinken, alsof achter iedere boom een potloodventer met zijn materiaal staat te zwiepen, heb ik maandag gekozen voor het Haagse Bos. Mooi, rustig en je kan lekker liggen lezen onder de bomen bij de grote vijvers.  Zo nu en dan wordt de rust onderbroken door roddelende ambtenaren die een lunchwandeling aan het maken zijn. Leuk om die gesprekken te mogen volgen en te constateren dat er altijd wel een vrouw in zo’n groepje loopt die amateur-psycholoog is. Zegt iemand dat hij iets niet handig heeft aangepakt (ook bijzonder, een man die dat durft toe te geven) en dat zo’n vrouw dan zegt: ‘Ach ja en dat gaf jou natuurlijk een schuldgevoel.’

Kortom, ik heb mij opperbest vermaakt in het bos. Er is alleen één minpuntje en dat geldt voor de meeste (alle?) natuurgebieden in Nederland, namelijk het gebrek aan sanitaire voorzieningen. Het is warm, je drinkt veel water en je moet naar het toilet. Oorzaak en gevolg. Maar daar waar je in vele buitenlanden in de natuur toiletgebouwtjes aantreft, ben je in Nederland genoodzaakt andere maatregelen te treffen. Bijvoorbeeld jezelf terugtrekken achter een boom of een paar bosjes. Dat kan bijvoorbeeld in een Drents bos, maar in het Haagse Bos heb je 99,9% kans dat tout le monde uitzicht heeft op jouw blote billen. Dat moet je niet willen en dan zit er niets anders op om je spullen in te pakken, op de fiets te stappen met je volle blaas, om over een hobbelend bospad op zoek te gaan naar een etablissement met een toilet. Feest. Gelukkig vond ik na 5 minuten een restaurant met toilet en nog gelukkiger was ik met het feit dat ik een korte broek met een elastische band had aangetrokken. Zelden zo opgelucht geweest na een toiletbezoek.

Het Haagse Bos, een fijne plek om je te ontspannen maar niet om je te ontlasten. 😊

how-to-shit-tumble

©Kampeerwijzer

Jubileum

WordPress feliciteert mij met het feit dat ik  vandaag precies 3 jaar geleden ben gestart met bloggen. Voor die tijd schreef ik maar mondjesmaat en ik had een duwtje in de rug nodig om al mijn hersenspinsels aan het digitale papier toe te vertrouwen. Dat duwtje kreeg ik van 2 dierbare collega’s, want een gesprek met beide heren resulteerde in een stukje tekst over korfbal. Dat stukje tekst heb ik echter nooit op deze blog geplaatst en het wordt  hoog tijd dat ik jullie laat lezen wat de aanleiding is geweest voor het delen van mijn wilde fantasieën en soms serieuze gedachten met de wijde wereld.

Korfbal

mei 2015

Als je in Amstelveen werkt, is de kans levensgroot aanwezig dat je omringd wordt door Ajax-supporters. En als het erg tegenzit, van het soort dat wat meewarig doet over mijn prachtige club uit het Noorden, FC Groningen. Alsof het mijn schuld is dat Ajax een waardeloos seizoen draait en de KNVB-beker in Groningen is beland. Om ervoor te zorgen dat het onderwerp voetbal niet op tafel komt, ga je dus gezellig babbelen over andere sporten zoals basketbal en volleybal. En ik weet niet hoe het is gebeurd, maar opeens sta je met 2 mannen te praten over korfbal. Een sport waar de mannen blijkbaar een erg romantisch beeld van hebben. Ik kon het niet laten, maar dat beeld moest ik toch even bijstellen want alleen curling is minder sexy dan korfbal. Wat is het punt van een gemengde sport als je elkaar niet mag dekken? Maak zo’n opmerking in het gezelschap van mannen en je weet meteen waar dat ‘romantische’ beeld vandaan komt. Boys will be boys, so to speak.

De korfbalbond is er zelf ook achter gekomen dat het allemaal niet aantrekkelijk is en heeft bedacht dat vanaf dit seizoen het veld kleiner wordt, omdat: “Door de kleinere afmetingen het spel directer en aantrekkelijker wordt. Het resultaat van deze aanpak moet uiteindelijk zijn dat meer volwassenen veel plezier aan de korfbalsport beleven, waarbij elke speler zich maximaal kan ontwikkelen”. Serieus? Van een kleiner veld wordt het spel echt niet sexy, van het aanpassen van de spelregels wel. Dus hup, gewoon man-/vrouwdekking invoeren en het wordt meteen spannender op de Nederlandse velden. En misschien ook wel een beetje romantisch.

De dag van

Als je wilt, is er elke dag wel iets te vieren, te gedenken, uit te delen of te waarderen. Zo zijn er speciale dagen voor moeders, vaders, dieren, poëzie, secretaresses, pindakaas, de ijsbeer, pannenkoeken, handdoeken, lange mensen, warme truien, roodharigen, koffie, complimenten, bananen, veganisten, de aarde, doktersassistenten etc.. Kan iemand dat allemaal bijhouden? Ik niet, al leveren die dagen best leuke gesprekken op.

‘Hé, hoe was jouw vrouwendag? Beetje leuk gehad?’
‘Ja, best wel. Heb een nieuwe strijkplank gekregen met een kek hoesje, ben er erg blij mee. Heb al het linnengoed 3x gestreken, gewoon voor de leuk. Maar, hoe was jouw dag van de erectie?’
‘Mwah, ik had een paaldanseres ingehuurd voor het opblazen van de ballonnen, maar ze heeft zich afgemeld. De door mij opgerichte paal was niet lang genoeg om haar kunsten te kunnen vertonen.’
‘Dat is best kut.’
‘Ja, zwaar klote. Ik heb nu een praatgroep opgericht voor lotgenoten, All Rise. We overwegen nu een internationale dag van de rijzende paal te gaan organiseren.’
‘Hadden we daar nog geen dag voor?’
‘Nee, ik denk dat je in de war bent met de dag voor de rijst. Of die voor paling.’
‘Zou kunnen. Zondag is het trouwens Loodgietersdag, ik denk dat ik ergens een verstopping ga veroorzaken en zo’n mannetje ga bellen. Je moet er toch voor zorgen dat de loodgieter ook op zondag verwend wordt met zinvol werk.’
‘Eens. Weet jij trouwens wanneer het de dag van de bever is?

Ja lieve mensen, ik verzin het niet, die fijne dagen bestaan echt. Ik lees net dat op mijn verjaardag (18 oktober) de Internationale dag van de Menopauze staat gepland. Feest!

 

 

Valentijnsdag

lady en vagebondEén keer iets schrijven over Valentijnsdag leek me wel voldoende maar de hoeveelheid spam die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, heeft mij doen besluiten om er toch nog een paar woorden aan vuil te maken. Kijk, ik begrijp best dat de zelfstandige ondernemer graag wil verdienen aan de verliefde medemens. Er zijn vast mensen die rode lingerie gaan aanschaffen of zitten te wachten op tips over hoe je bevallig met alleen je glitter-pumps aan je partner verleidt tot het badderen in een met rozenblaadjes gevuld bad. En als de partner niet in dat verrekte bad wil gaan liggen, kan je altijd nog romantische geurstokjes aanschaffen om hem of haar te bedwelmen. Dat vind ik allemaal nog tot daaraantoe, maar de mail die ik vandaag van ECI ontving, spande wel de kroon. Het bericht begon met een hartje en de boodschap ‘We hebben een cadeautje voor je….’Dat cadeautje was €2,50 korting op de aanschaf van een boek of DVD. Aardig, totdat mijn oog viel op het boek dat werd aanbevolen. Pontificaal op het midden van de pagina, in gifgroen, een boek over het onderwerp overgewicht en obesitas. Echt een geweldig boek om iemand cadeau te doen op Valentijnsdag.

Ik zie het al helemaal voor me. Man en vrouw (ja, ik doe even doorsnee-romantiek) zitten op Valentijnsdag bij kaarsverlichting te dineren in pizzeria ‘That’s amore’.  Ze hebben samen een groot bord spaghetti met gehaktballetjes besteld, zonder bestek. Want het is natuurlijk het toppunt van romantiek om, net als Lady en de Vagebond, met je neus in de tomatensaus op zoek te gaan naar die ene spaghettisliert die jullie samen verbindt. Het verdelen van de gehaktballetjes gaat ook zonder gemor en nadat het bord is schoon gelikt, de gezichten onder de tomatensmurrie zitten en ze samen verbaasd zitten te zijn dat die ene spaghettisliert echt de allerlaatste sliert op het bord bleek te zijn, is het grote moment daar; hij gaat haar een cadeautje geven. Ze verwacht een mooie ring, maar daar is het pakje te groot voor. Misschien is het een ketting of diadeem, vol enthousiasme scheurt ze het pakpapier kapot om vervolgens geconfronteerd te worden met een boek. Een boek over het ontrafelen van mythes over overgewicht.
‘Je vindt me dik!’
‘Nee nee, lieverd, echt niet. Niet echt.’
‘Niet echt, je vindt me dus echt wel dik!’
‘Nee hoor, al begin je wel wat mollig te worden. Je zat ook nu weer behoorlijk te schransen in de spaghetti.’
‘Je had me ook gewoon een ring kunnen kopen!’
‘Voor die worstenvingertjes van jou kon ik geen passende ring vinden. Bovendien kreeg ik van ECI korting op dit boek.’
‘Je houdt niet meer van me!’ Etcetera etcetera.

En zo eindigde een romantisch etentje niet zo romantisch dankzij de bemoeienissen van ECI. Wil je de plank niet misslaan als man? Koop dan bloemen, lingerie, sieraden of chocola voor je geliefde. Altijd een veilige keuze, echt waar.

 

Bankieren

Tot voor kort deed ik thuis alle bankzaken. Man vond dat prima, als hij een internetaankoop moest doen, stond ik gereed met de bankapp om de betaling voor hem te regelen. Hij heeft ook lang niet geweten dat ik een spaarrekening voor hem had geopend. Maar omdat ik weinig thuis ben, leek het me verstandig om Man wat meer zelfstandig te maken op het bankierenvlak. Man ging schoorvoetend akkoord, want hij vond zo’n vrouw die alles voor hem regelde wel gemakkelijk. Mokkend zat hij achter zijn PC om mijn uitleg over het internetbankieren aan te horen. Want het was best lastig, met die TAN-codes en zo. Daarna moest hij van mij zelf de bankapp op zijn mobiel installeren. Vond ‘ie ook een hoop gedoe en dan heb ik hem het ‘tikkies’ uitdelen nog niet uitgelegd. Maar goed, een week later kom ik thuis en tref Man in extase aan. Want hij had een internetbestelling volledig zelfstandig afgehandeld en binnen afzienbare tijd zou er een postbode voor de deur staan met een pakje. Van Kruidvat. Kruidvat, waarvan zich 3 winkels binnen 500 meter van ons huis bevinden. ‘Ja maar, het was een internetaanbieding van scheermesjes en die kon ik natuurlijk niet laten liggen.’ Vooruit, maar sindsdien is het hek van de dam. Zijn interesse in winkelen op het wereldwijde web is toegenomen, hij heeft inzicht in zijn eigen digitale spaarvarken en betaalt zijn eigen rekeningen. Mijn grote jongen op weg naar zelfstandigheid, wie had dat ooit gedacht.
Ik denk dat hij nu wel klaar is voor de volgende les: De stofdoek. Wat is het en wat kan je er zoal mee. Ben benieuwd.

Pasfoto

yagopartal

©Yago Partal

Bestaan er überhaupt mensen die wél leuk op een pasfoto staan? Het is mij in mijn 52-jarige bestaan in ieder geval nog nooit gelukt om enigszins fatsoenlijk op de foto terecht te komen. Altijd gebeurt er wel iets, onderweg van huis naar de pasfotoman. Zo herinner ik me die keer dat ik keurig gekapt op de fiets stapte om onderweg overvallen te worden door een stortbui. Haartjes vastgeplakt van de nattigheid op de kop en dan toch maar die pasfoto laten maken, omdat je een half uur later een afspraak hebt bij de gemeente voor een nieuw paspoort.

Binnenkort moet mijn rijbewijs worden verlengd. Niet dat ik ooit nog achter het stuur van een auto kruip, maar het formaat van het rijbewijs past zo handig in de portemonnee en dan heb je altijd je legitimatie bij de hand.  Kortom, vorige week ben ik de pasfotowinkel binnengewandeld. Er zijn 4 foto’s gemaakt, op 2 heb ik de ogen dicht en op een andere kijk ik ernstig scheel. De keuze is dan ook gevallen op die ene foto die ook vreselijk is, maar minder vreselijk dan de andere 3. Ten eerste zit mijn haar stom. Vandaag ga ik naar de kapper en het was misschien verstandig geweest om dat een week eerder te doen. Of na het bezoek aan de kapper de pasfoto te laten maken. Ten tweede heb ik enorme wallen onder de ogen en zie ik er vlekkerig uit. Waarom ik geen plamuur op mijn hoofd heb gesmeerd, is mij een raadsel. Ten derde heb ik een ietwat onbestemde blik in de ogen, die niet past bij de vage glimlach om mijn mond. En heb ik al gezegd dat ik een dik hoofd heb? Echt, ik heb een heel dik hoofd.
Nu ik de pasfoto met de blik van een ander bekijk, kan ik maar 1 conclusie trekken: ik zie eruit als een verlopen prostituee met een enorm strafblad. Inbraak, diefstal, dealen, moord en doodslag; alles wat een mens maar kan verzinnen, past bij mijn ‘mugshot’. Nu maar hopen dat ik de komende 10 jaar niet al te vaak mijn legitimatie moet laten zien.

Sfeer

Man en ik kijken graag naar woonprogramma’s. Niet omdat wij van plan zijn om te verhuizen of, erger nog, een verbouwing uit gaan voeren. Nee, wij vinden de mensen die aan dat soort programma’s meedoen bijzonder grappig. Neem nou zo’n stel dat graag wil verhuizen in hun vertrouwde omgeving. Ze hebben al 263 woningen bezocht, maar kunnen niets vinden dat aan hun eisen voldoet. En die eisen zijn helemaal niet bijzonder. Ze willen een woonkeuken, 3 slaapkamers, een badkamer met ligbad, een tuin en dat allemaal in een levendige omgeving. Moet niet zo moeilijk zijn, lijkt ons. Dus hup, op pad met een presentatrice en een meneer met verstand van wonen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze geen leuke woning kunnen vinden. Want ook al vinden ze zichzelf enorm gemakkelijk, in werkelijkheid is het een stel azijnzeikers. Het begint al bij de voordeur van huis nummer 1.
‘Nou, het ziet er wat klein uit en de kleur van de voordeur is niet onze smaak.’
‘De deur kan een nieuw likje verf krijgen’, aldus de man-met-verstand-van-wonen.
‘Ja, maar dan hebben we er wel werk van.’ De tenen beginnen bij ons al krom in de pantoffels te trekken. Eenmaal binnen gaan ze helemaal los en wordt er misprijzend naar het meubilair gekeken.
‘Oh, dit is zó niet ons. Ik vind die bank echt niet mooi en ik houd ook niet van gele bloemen.’ Alsof het huis met inboedel en al wordt verkocht.
‘Ja weet je, ik ben heel gevoelig voor sfeer. Echt heel gevoelig en het voelt hier heel donker en kil aan. Volgens mij is er onlangs iemand in dit huis overleden, klopt dat?’ Nee, maar als je zo doorgaat ben jij de eerste.
‘De buurt is wel erg druk.’
‘Jullie wilden toch een levendige omgeving?’
‘Jahaa, maar niet te druk. Hier is het echt heel druk, ik zag net nog iemand fietsen.’

Huis nummer 1 wordt het dus niet. En huis nummer 2 en 3 ook niet. De tuin is te groot, te klein, met te veel of te weinig gras. Het ligbad is te wit of niet wit. Het eigen bed past niet in de slaapkamer, ook al is het bed dat er nu staat net zo groot. De parketvloer moet worden gelakt, er moet een muur worden gesloopt en de keuken is aan vervanging toe. Oftewel, aan alles mankeert wel iets. Maar het ergste is nog dat ze zeuren over het gebrek aan sfeer. Sfeer maak je immers zelf. De een houdt van Rivièra Maison en de ander van industrieel. De een wil alles met steigerhout, terwijl een ander liever veel glas in het interieur heeft. Ronde vormen, harde lijnen, veel kleur of liever zwart-wit, sfeer en inrichting is iets persoonlijks. Zo heeft mijn man ons huis omgetoverd tot een mancave. Gordijnen dicht opdat de stofnesten aan het zicht worden onttrokken, stereo op heavy metal-concertsterkte, bier en whisky binnen handbereik, wc-bril in de opwaartse stand en de planten dood in de pot. (bloempot, niet wc-pot) Helemaal zijn sfeer en niet de mijne. En hoor je mij klagen? Nee, want ik heb mijn eigen domein waar ik wierook in de fik steek, kaarsjes brandt, Sublime FM luister en foto’s van naakte vrouwen aan de muur heb hangen. Ik vind het gezellig en om het even klef af te sluiten:

home_collage

Vlnr: Jeuk – Fijn – Altijd!