De dag van

Als je wilt, is er elke dag wel iets te vieren, te gedenken, uit te delen of te waarderen. Zo zijn er speciale dagen voor moeders, vaders, dieren, poëzie, secretaresses, pindakaas, de ijsbeer, pannenkoeken, handdoeken, lange mensen, warme truien, roodharigen, koffie, complimenten, bananen, veganisten, de aarde, doktersassistenten etc.. Kan iemand dat allemaal bijhouden? Ik niet, al leveren die dagen best leuke gesprekken op.

‘Hé, hoe was jouw vrouwendag? Beetje leuk gehad?’
‘Ja, best wel. Heb een nieuwe strijkplank gekregen met een kek hoesje, ben er erg blij mee. Heb al het linnengoed 3x gestreken, gewoon voor de leuk. Maar, hoe was jouw dag van de erectie?’
‘Mwah, ik had een paaldanseres ingehuurd voor het opblazen van de ballonnen, maar ze heeft zich afgemeld. De door mij opgerichte paal was niet lang genoeg om haar kunsten te kunnen vertonen.’
‘Dat is best kut.’
‘Ja, zwaar klote. Ik heb nu een praatgroep opgericht voor lotgenoten, All Rise. We overwegen nu een internationale dag van de rijzende paal te gaan organiseren.’
‘Hadden we daar nog geen dag voor?’
‘Nee, ik denk dat je in de war bent met de dag voor de rijst. Of die voor paling.’
‘Zou kunnen. Zondag is het trouwens Loodgietersdag, ik denk dat ik ergens een verstopping ga veroorzaken en zo’n mannetje ga bellen. Je moet er toch voor zorgen dat de loodgieter ook op zondag verwend wordt met zinvol werk.’
‘Eens. Weet jij trouwens wanneer het de dag van de bever is?

Ja lieve mensen, ik verzin het niet, die fijne dagen bestaan echt. Ik lees net dat op mijn verjaardag (18 oktober) de Internationale dag van de Menopauze staat gepland. Feest!

 

 

Valentijnsdag

lady en vagebondEén keer iets schrijven over Valentijnsdag leek me wel voldoende maar de hoeveelheid spam die ik de afgelopen dagen heb ontvangen, heeft mij doen besluiten om er toch nog een paar woorden aan vuil te maken. Kijk, ik begrijp best dat de zelfstandige ondernemer graag wil verdienen aan de verliefde medemens. Er zijn vast mensen die rode lingerie gaan aanschaffen of zitten te wachten op tips over hoe je bevallig met alleen je glitter-pumps aan je partner verleidt tot het badderen in een met rozenblaadjes gevuld bad. En als de partner niet in dat verrekte bad wil gaan liggen, kan je altijd nog romantische geurstokjes aanschaffen om hem of haar te bedwelmen. Dat vind ik allemaal nog tot daaraantoe, maar de mail die ik vandaag van ECI ontving, spande wel de kroon. Het bericht begon met een hartje en de boodschap ‘We hebben een cadeautje voor je….’Dat cadeautje was €2,50 korting op de aanschaf van een boek of DVD. Aardig, totdat mijn oog viel op het boek dat werd aanbevolen. Pontificaal op het midden van de pagina, in gifgroen, een boek over het onderwerp overgewicht en obesitas. Echt een geweldig boek om iemand cadeau te doen op Valentijnsdag.

Ik zie het al helemaal voor me. Man en vrouw (ja, ik doe even doorsnee-romantiek) zitten op Valentijnsdag bij kaarsverlichting te dineren in pizzeria ‘That’s amore’.  Ze hebben samen een groot bord spaghetti met gehaktballetjes besteld, zonder bestek. Want het is natuurlijk het toppunt van romantiek om, net als Lady en de Vagebond, met je neus in de tomatensaus op zoek te gaan naar die ene spaghettisliert die jullie samen verbindt. Het verdelen van de gehaktballetjes gaat ook zonder gemor en nadat het bord is schoon gelikt, de gezichten onder de tomatensmurrie zitten en ze samen verbaasd zitten te zijn dat die ene spaghettisliert echt de allerlaatste sliert op het bord bleek te zijn, is het grote moment daar; hij gaat haar een cadeautje geven. Ze verwacht een mooie ring, maar daar is het pakje te groot voor. Misschien is het een ketting of diadeem, vol enthousiasme scheurt ze het pakpapier kapot om vervolgens geconfronteerd te worden met een boek. Een boek over het ontrafelen van mythes over overgewicht.
‘Je vindt me dik!’
‘Nee nee, lieverd, echt niet. Niet echt.’
‘Niet echt, je vindt me dus echt wel dik!’
‘Nee hoor, al begin je wel wat mollig te worden. Je zat ook nu weer behoorlijk te schransen in de spaghetti.’
‘Je had me ook gewoon een ring kunnen kopen!’
‘Voor die worstenvingertjes van jou kon ik geen passende ring vinden. Bovendien kreeg ik van ECI korting op dit boek.’
‘Je houdt niet meer van me!’ Etcetera etcetera.

En zo eindigde een romantisch etentje niet zo romantisch dankzij de bemoeienissen van ECI. Wil je de plank niet misslaan als man? Koop dan bloemen, lingerie, sieraden of chocola voor je geliefde. Altijd een veilige keuze, echt waar.

 

Bankieren

Tot voor kort deed ik thuis alle bankzaken. Man vond dat prima, als hij een internetaankoop moest doen, stond ik gereed met de bankapp om de betaling voor hem te regelen. Hij heeft ook lang niet geweten dat ik een spaarrekening voor hem had geopend. Maar omdat ik weinig thuis ben, leek het me verstandig om Man wat meer zelfstandig te maken op het bankierenvlak. Man ging schoorvoetend akkoord, want hij vond zo’n vrouw die alles voor hem regelde wel gemakkelijk. Mokkend zat hij achter zijn PC om mijn uitleg over het internetbankieren aan te horen. Want het was best lastig, met die TAN-codes en zo. Daarna moest hij van mij zelf de bankapp op zijn mobiel installeren. Vond ‘ie ook een hoop gedoe en dan heb ik hem het ‘tikkies’ uitdelen nog niet uitgelegd. Maar goed, een week later kom ik thuis en tref Man in extase aan. Want hij had een internetbestelling volledig zelfstandig afgehandeld en binnen afzienbare tijd zou er een postbode voor de deur staan met een pakje. Van Kruidvat. Kruidvat, waarvan zich 3 winkels binnen 500 meter van ons huis bevinden. ‘Ja maar, het was een internetaanbieding van scheermesjes en die kon ik natuurlijk niet laten liggen.’ Vooruit, maar sindsdien is het hek van de dam. Zijn interesse in winkelen op het wereldwijde web is toegenomen, hij heeft inzicht in zijn eigen digitale spaarvarken en betaalt zijn eigen rekeningen. Mijn grote jongen op weg naar zelfstandigheid, wie had dat ooit gedacht.
Ik denk dat hij nu wel klaar is voor de volgende les: De stofdoek. Wat is het en wat kan je er zoal mee. Ben benieuwd.

Pasfoto

yagopartal

©Yago Partal

Bestaan er überhaupt mensen die wél leuk op een pasfoto staan? Het is mij in mijn 52-jarige bestaan in ieder geval nog nooit gelukt om enigszins fatsoenlijk op de foto terecht te komen. Altijd gebeurt er wel iets, onderweg van huis naar de pasfotoman. Zo herinner ik me die keer dat ik keurig gekapt op de fiets stapte om onderweg overvallen te worden door een stortbui. Haartjes vastgeplakt van de nattigheid op de kop en dan toch maar die pasfoto laten maken, omdat je een half uur later een afspraak hebt bij de gemeente voor een nieuw paspoort.

Binnenkort moet mijn rijbewijs worden verlengd. Niet dat ik ooit nog achter het stuur van een auto kruip, maar het formaat van het rijbewijs past zo handig in de portemonnee en dan heb je altijd je legitimatie bij de hand.  Kortom, vorige week ben ik de pasfotowinkel binnengewandeld. Er zijn 4 foto’s gemaakt, op 2 heb ik de ogen dicht en op een andere kijk ik ernstig scheel. De keuze is dan ook gevallen op die ene foto die ook vreselijk is, maar minder vreselijk dan de andere 3. Ten eerste zit mijn haar stom. Vandaag ga ik naar de kapper en het was misschien verstandig geweest om dat een week eerder te doen. Of na het bezoek aan de kapper de pasfoto te laten maken. Ten tweede heb ik enorme wallen onder de ogen en zie ik er vlekkerig uit. Waarom ik geen plamuur op mijn hoofd heb gesmeerd, is mij een raadsel. Ten derde heb ik een ietwat onbestemde blik in de ogen, die niet past bij de vage glimlach om mijn mond. En heb ik al gezegd dat ik een dik hoofd heb? Echt, ik heb een heel dik hoofd.
Nu ik de pasfoto met de blik van een ander bekijk, kan ik maar 1 conclusie trekken: ik zie eruit als een verlopen prostituee met een enorm strafblad. Inbraak, diefstal, dealen, moord en doodslag; alles wat een mens maar kan verzinnen, past bij mijn ‘mugshot’. Nu maar hopen dat ik de komende 10 jaar niet al te vaak mijn legitimatie moet laten zien.

Sfeer

Man en ik kijken graag naar woonprogramma’s. Niet omdat wij van plan zijn om te verhuizen of, erger nog, een verbouwing uit gaan voeren. Nee, wij vinden de mensen die aan dat soort programma’s meedoen bijzonder grappig. Neem nou zo’n stel dat graag wil verhuizen in hun vertrouwde omgeving. Ze hebben al 263 woningen bezocht, maar kunnen niets vinden dat aan hun eisen voldoet. En die eisen zijn helemaal niet bijzonder. Ze willen een woonkeuken, 3 slaapkamers, een badkamer met ligbad, een tuin en dat allemaal in een levendige omgeving. Moet niet zo moeilijk zijn, lijkt ons. Dus hup, op pad met een presentatrice en een meneer met verstand van wonen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze geen leuke woning kunnen vinden. Want ook al vinden ze zichzelf enorm gemakkelijk, in werkelijkheid is het een stel azijnzeikers. Het begint al bij de voordeur van huis nummer 1.
‘Nou, het ziet er wat klein uit en de kleur van de voordeur is niet onze smaak.’
‘De deur kan een nieuw likje verf krijgen’, aldus de man-met-verstand-van-wonen.
‘Ja, maar dan hebben we er wel werk van.’ De tenen beginnen bij ons al krom in de pantoffels te trekken. Eenmaal binnen gaan ze helemaal los en wordt er misprijzend naar het meubilair gekeken.
‘Oh, dit is zó niet ons. Ik vind die bank echt niet mooi en ik houd ook niet van gele bloemen.’ Alsof het huis met inboedel en al wordt verkocht.
‘Ja weet je, ik ben heel gevoelig voor sfeer. Echt heel gevoelig en het voelt hier heel donker en kil aan. Volgens mij is er onlangs iemand in dit huis overleden, klopt dat?’ Nee, maar als je zo doorgaat ben jij de eerste.
‘De buurt is wel erg druk.’
‘Jullie wilden toch een levendige omgeving?’
‘Jahaa, maar niet te druk. Hier is het echt heel druk, ik zag net nog iemand fietsen.’

Huis nummer 1 wordt het dus niet. En huis nummer 2 en 3 ook niet. De tuin is te groot, te klein, met te veel of te weinig gras. Het ligbad is te wit of niet wit. Het eigen bed past niet in de slaapkamer, ook al is het bed dat er nu staat net zo groot. De parketvloer moet worden gelakt, er moet een muur worden gesloopt en de keuken is aan vervanging toe. Oftewel, aan alles mankeert wel iets. Maar het ergste is nog dat ze zeuren over het gebrek aan sfeer. Sfeer maak je immers zelf. De een houdt van Rivièra Maison en de ander van industrieel. De een wil alles met steigerhout, terwijl een ander liever veel glas in het interieur heeft. Ronde vormen, harde lijnen, veel kleur of liever zwart-wit, sfeer en inrichting is iets persoonlijks. Zo heeft mijn man ons huis omgetoverd tot een mancave. Gordijnen dicht opdat de stofnesten aan het zicht worden onttrokken, stereo op heavy metal-concertsterkte, bier en whisky binnen handbereik, wc-bril in de opwaartse stand en de planten dood in de pot. (bloempot, niet wc-pot) Helemaal zijn sfeer en niet de mijne. En hoor je mij klagen? Nee, want ik heb mijn eigen domein waar ik wierook in de fik steek, kaarsjes brandt, Sublime FM luister en foto’s van naakte vrouwen aan de muur heb hangen. Ik vind het gezellig en om het even klef af te sluiten:

home_collage

Vlnr: Jeuk – Fijn – Altijd!

Diversiteit

Een maand of twee geleden las ik een stuk over diversiteit. Etnische diversiteit in de damesbladen, om precies te zijn. De modellen in die bladen zijn voornamelijk blank en daar kunnen vrouwen met een andere etnische achtergrond zich moeilijk in herkennen. De discussie ging (terecht) over huidskleur, maar kunnen we het ook even hebben over lichaamsvormen? Want ik herken me niet in lange, dunne vrouwen. Ik zit nu in zo’n blad te bladeren en zie een skinny bitch in haar blote kont op de foto staan. Zo’n kont zonder putjes. De begeleidende tekst luidt: rok à €490. Rok, welke rok?! Blijkt het scharminkel een nauwelijks zichtbare rok voor haar lichaam te houden. Twee pagina’s verderop diezelfde blote kont, maar nu heeft ze een blouse à €169 aan de borstjes geklemd. Toe nou zeg, als je een rok en blouse wilt verkopen, trek die zooi dan gewoon aan. Maar nee, een onzichtbaar kledingstuk verkoopt blijkbaar beter als je een naakte spillebeen op de foto zet. Heel deprimerend vind ik dat en ik hoop dat die bips gefotoshopt is, anders heeft het leven voor het gros van de vrouwen totaal geen zin meer.

Hoewel het tegenwoordig in is om ‘curves’ te hebben, oftewel bovenmatig aanwezige rondingen, de ronde vrouw zie je niet in de modebladen te verschijnen. Schandalig, aangezien de vrouw in verschillende vormen voorkomt. Oké, soms komt er wel een forse vrouw in beeld maar dan is er sprake van een makeover in een damesblad.
‘Dit is Tineke. Zij is 56 jaar en 98,3 kilo schoon aan de haak. Tineke heeft zichzelf teruggevonden na een heftige scheiding van een dominante man. De laatste jaren heeft ze niet goed voor zichzelf gezorgd, waardoor haar vel enorm is opgerekt dankzij een dieet van frietjes met mayo en frikandel speciaal. Haar kinderen Sjermeen, Zwetslana en Roeben willen hun moeder eens in het zonnetje zetten en de redactie van Bjoetie werkt hier graag aan mee. Ons makeoverteam werkt met biologische producten van BlaBlaCosmetics.’
Vervolgens zie je foto’s van Tineke die een kort pittig kapsel krijgt aangemeten en strak in de plamuur wordt gezet. Daarna wordt ze in een jurk met bloemetjesmotief of etnische print gehesen. Lekkere blije lach erbij en dan vraag ik me af of ze zichzelf nu elke dag zo mooi gaat plamuren. En of ze het advies van het makeoverteam opvolgt om vooral te gaan sporten. Dieetje erbij van gestoomde groenten en Tineke zit weer lekker in haar vel. Ik geloof er niets van, Tinus zit gewoon zonder make-up en met vettige haartjes in haar joggingpak op de bank.
Als ik dit zo teruglees, lijkt het me beter dat de rondere vrouw zich niet meer laat verleiden tot zo’n makeover-programma. Want ook hiervan schiet ik een depressie.

Gelukkig volg ik op Instagram een aantal accounts waarin de curvy vrouw volledig tot haar recht komt. Prachtige zelfbewuste vrouwen die mij in ieder geval een goed gevoel over mezelf geven. Mijn rondingen mogen er ook zijn. En als ik een moment heb van ‘bah-wat-ben-ik-toch-een-kleine-prop-met-een-dikke-kont’ , dan kijk ik gewoon naar foto’s op Instagram en dan vraag ik me af wat ik toch te zeuren heb. Ik mag er zijn, net als iedere andere vrouw. Nu nog de (Nederlandse) modebladen ervan overtuigen dat het niet verkeerd is om meer diversiteit te hanteren. Wat meer vrouwen als Ashley Graham in onze bladen, please!

21827020_169968250228128_8775570199588896768_n(1).jpg

©Ashley Graham

 

Vreemdgaan

Het ondenkbare is gebeurd. Altijd gedacht dat mij dit nooit zou overkomen, maar zelfs voor een nuchtere Groningse kan de verleiding soms toch te groot zijn. En Amsterdam zit vol met verleidingen. Je bent doordeweeks een happy single, die weleens een weekendje niet naar Groningen gaat en dan ga je gekke dingen doen. Wat mezelf nog het meest verbaast, is dat ik opeens een voorliefde voor Brazilianen heb ontwikkeld. Ik heb altijd een voorkeur gehad voor horkerige doch lieve Nederlandse mannen en vond iedere Zuid-Europese of Zuid-Amerikaanse man een gladjakker. Kreeg spontaan jeukaanvallen van die charmeurs. Dus waar is het precies misgegaan? Is het de taal, het zangerige Portugees, of het ritmegevoel van de Braziliaan? Of vind ik het stiekem best fijn om in de watten te worden gelegd? Door maar liefst drie Brazilianen tegelijk? Echt, ik moet toegeven dat ik nog nooit zo lekker gemasseerd. Week werd ik helemaal toen er in schattig Engels tegen me werd gezegd wat het vervolg van de wattensessie zou zijn.
‘He will give you a blow dry. Do you want it straight or wide?’
‘Wide?’
‘Yes, volume.’
‘Hell yeah, let’s go wide with the blow dry!’

Echt, ik ben helemaal verliefd op mijn Braziliaanse kappers. Ook al voel ik me enorm schuldig dat ik geen afspraak heb gemaakt bij mijn Groningse kapper. Een man waar ik al meer dan 25 jaar lief en leed mee deel. Ik kan hem toch nooit vertellen dat ik vreemd ben gegaan? Dat ik hem zomaar aan de kant heb geschoven voor de eerste de beste Braziliaan die op mijn pad kwam? Maar mijn haar had inmiddels model ‘vogelnest-met-grijze-plukken’ aangenomen en aangezien ik het weekend in Amsterdam zou blijven, had ik echt geen andere keus. Ik hoopte een beetje op een fiasco, zodat ik weer kon terughollen naar P.. Nee dus. Lieve mensen, die Brazilianen, die zorgvuldig mijn haar hebben geverfd en die tijdens het haren wassen (3x!) een lekkere hoofdmassage gaven. Die mijn haar leuk in model hebben geknipt, zonder me een ‘modelletje’ op te dringen en die als kersje op de taart met een fijne blow dry kwamen aanzetten. (oftewel, föhnen)
Over een maand of 2 zal ik weer eens naar de kapper moeten en ik word er nu al zenuwachtig van. Want, keer ik terug naar P. of ga ik door met mijn Braziliaanse affaire? Kan er nog even over nadenken en ondertussen hoop ik dat P. dit niet leest.